zandpoortvest 10
be 2800 mechelen
t +32 15 336 336
m (b) +32 478 811 441
m (d) +32 475 477 478

NEWS

Johan Creten

Artikel in Knack Weekend 24 maart 21

Solo exhibition 'I Peccati' at the Academie Francaise a Rome, Villa Medicis, 15.10.2020 - 23.05.2021, more info

Click here for a photo reportage

New:  short film by Gerrit Schreurs

 

Transit Facebook Shop

selection of available artworks & books with prices, click here

 

KUNST AAN ZET


Galerie Transit neemt deel aan de nieuwe renteloze kunstlening, meer info

 

 

Please check our Facebook page

Read here our e-zines

Current exhibition:  12.02 - 28.03.2021  ZW-ART | verlengd tot 11 april 2021, enkel na afspraak.
Boek hier uw timeslothttps://galerietransittimeslot.as.me/schedule.php

 

A group exhibition where artists explore the multiple and often disparate possibilities of "black" through the choice of media, imagery and ideas.   With works from follwing artists: 

Virginie Bailly
Arne Bastien
Daniël Bellon
Sergey Bratkov
Karel Breugelmans
Johan Creten
Luc Dondeyne
Wouter Feyaerts
Joris Ghekiere
Nikita Kadan
Yazan Khalili
Mehdi-Georges Lahlou
Allart Lakke
Jörg Madlener
Thomas Raat
Stijn Ruys
Robert Suermondt
Christophe Terlinden
Bram Van Meervelde
Jenny Watson

Robert Suermondt, Piano noir, 1992, oil on canvas, 59 x 56 cm

 

Allart Lakke, z.t. [nickname Zwarte Madonna], 1999-2020, black coated aluminium, 33 x 44 x 2,5 cm [open]

 

Een tentoonstelling met als thema de kleur zwart lijkt bijna een modeverschijnsel. In het Museum Hof van Busleyden was er recent Back to Black en in Albertina in Wenen loopt momenteel Schwarz Weiss & Grau.
In de tentoonstelling in galerie Transit speelt de kleur zwart een belangrijke rol, maar er is meer aan de hand. De betekenis van de kleur zwart wordt geassocieerd met macht, angst, mysterie, kracht, autoriteit, elegantie, formaliteit, dood, kwaad en agressie, autoriteit, rebellie en verfijning. Zwart is vereist voor alle andere kleuren om diepte en variatie in tint te hebben.
Heel bewust is in de titel gekozen voor een splitsing tussen de letters ZW en ART. ZW wordt vaak gebruikt als afkorting voor zwart-wit in de fotografie, maar er is echter ook de tegenstelling tussen zwart en wit in de sociale en politieke spanningen in de VS en het VK, maar ook in Europa. En iemand die zwart-wit denkt wordt een gebrek aan nuancering verweten.
In deze tentoonstelling wordt een ruim kader aan interpretatiemogelijkheden van de kleur zwart aangekaart. In grote lijnen is ze opgebouwd rond drie thema's: religie, politiek en maatschappij versus individu.

Bij het binnenkomen wordt de bezoeker geconfronteerd met Les plus décidés [2017] van Mehdi-Georges Lahlou, zes met stof beklede zwarte panelen met de namen van zes profeten. Verder in het luik religie toont Daniël Bellon twee werken, een mandylion [een interpretatie van het niet door mensenhanden gemaakt portret van Jezus Christus, The Veil, 2011] en The Second Coming [2015], een laatste oordeel in tekstvorm. Mehdi-Georges Lahlou heeft een klassieke Madonna-voorstelling vermengd met een arabisch motief [de moucharabieh] en het beeld bedekt met een huid van houtskool, als een sluier over het geheel, de Black Madonna [201]. Een zwart aluminium drieluik van Allart Lakke [z.t., nickname Zwarte Madonna, 1999-2000] vervolledigt de verwijzing naar het christendom, waarbij de bezoeker de inhoudelijke invulling zelf kan geven. Het bekende symbool voor de islam is de Kaäba in Mekka en moslims weten dat er een Zwarte Steen [waarschijnlijk een meteoriet] als hoeksteen is gebruikt. Lahlou toont zijn interpretatie in zwart glas van het object dat de pelgrims proberen aan te raken of te kussen: Uncertain Black Stone [2016].

De dreiging van een dictatuur of een ander machtssysteem, zoals het communisme laat zich voelen in de maatschappij én in de kunst. Van Nikita Kadan zijn vier fotowerken uit de reeks Dark Air [2016] te zien, waar de beelden verwijzen naar zijn eigen Oekraïense geschiedenis en situatie. Twee oorlogsmonumenten, een stadswijk en een kunstgalerie worden beneveld door een zwarte dreiging.
Hier is plaats voor De Gier [2016], een zwarte bronzen vogel van Johan Creten. Het beeld staat fier rechtop, is slank en vanop de rug bekeken, herkent men het silhouet van een menselijke figuur als individu, zelfbewust. Dit identiteitsbewustzijn komt terug in twee werken van Arne Bastien, één schilderij [AKT 7, 2019] heeft dezelfde hoogte en breedte van de kunstenaar, 180 x 50 cm. Een diagonaal splitst het werk in twee, twee aspecten van ons menszijn: een donkere zwarte kant en een eerder roze, bijna huidskleur. De borstelstreken zijn dynamisch en hevig en leggen de onderliggende energie bloot. In het andere bijna vierkante schilderij Bob really knows how to throw a party. He never runs out of Johnnie Walker Red evolueert een zwarte vingerafdruk in een ritmisch patroon naar een pied-de-poule motief, of hoe 'een ik' zijn weg kan vinden in een geordend decoratief patroon.
De kracht van de jonge blanke balletdanser uit de reeks Partners van Sergey Bratkov komt nog sterker naar voor op de zwarte achtergrond.

Het ritme van dag en nacht wordt in de middenruimte aangegeven met een in grijstinten geschilderde maan [Untitled, 2000] van Joris Ghekiere tegenover een geprint zonnepaneel [Solar Panels | Panneaux solaires, 2007] van Christophe Terlinden, schuin opgesteld op de grond om de namiddagzon op te vangen.
Wouter Feyaerts voegt er een zwarte hond [z.t., 2015] aan toe in zijn typische recyclagetechniek. Vanop zijn sokkel kan hij naar de maan turen. Van Feyaerts is er ook een eerder abstract landschap [2015] te zien en Virginie Bailly toont een pastel, Booth I, D33 [2014] geïnspireerd op een verlaten ruimte.
De sculptuur Lightweight [1988] van Allart Lakke, de inhoudsvorm van een lampenkap, nodigt uit om het licht mee te nemen. De uitnodiging zit in de handvatten en het ingebouwde wiel, het is een werk uit de reeks 'portable sculptures'.
Karel Breugelmans maakte een groot formaat ets [z.t., 1994]van het Centraal Station in Antwerpen met een opvallend zwarte lucht in contrast met de fascinerende architectuur.
Robert Suermondt voegt een stille muzikale noot toe door een zwarte vleugelpiano te doen verdwijnen in een bijna vierkant zwart vlak, Piano noir [1992].

Het politieke luik toont centraal de bronzen sculptuur Mon petit N. [1998] van Johan Creten. Een gehurkte, gebogen, smekende jongen met duidelijke Afrikaanse trekken staart met open mond. Is dit een slaaf of identificeert het de onderdrukte kunstenaar? Door de gebogen houding lijkt hij om een streling te vragen. Voor de kunstenaar is het beeld ook een aanklacht: men kan de zwarte medemens zo niet benaderen.
De zwarte huidskleur kan echter ook een inspiratie zijn tot kleur, en dit doet Luc Dondeyne in het schilderij Halo Head [2018], het zwart wordt verbeeld in een rijk en origineel kleurenpalet.
Wie zwart is kan met geweld geconfronteerd worden, daarom past hier een origineel werk van Arne Bastien: een volledig zwart canvas is doorboord met zes gaten van kaliber 113 mm, grafisch geordend als in het magazijn van een pistool [113 mm, 2013]. Links ervan houdt het werk Arend-Aigle [1996] in zwart porselein van Johan Creten de wacht, zijn inborst is echter week, een witte prop watten.
Tegenover deze wand twee interpretaties van macht. Een nachtfoto van Yazan Khalili, Landscape of Darkness [201] genomen op de grens tussen Palestina en Israël, vanop Palestijns grondgebied. Het volledige beeld is donker, bijna zwart, alleen op de grens straalt er licht, daar is Israël, daar kan [mag] nachtlicht branden. Aan een machtsimperium kan ook een einde komen, dit verbeeldt Jörg Madlener in een abstract schilderij Finis Imperium [1992], tijd en lijden worden er symbolisch in verwerkt.
Op de wand achteraan toont Lahlou in het werk The Assembly [2011] een mogelijke dialoog tussen vier gesluierde vrouwen waarin de kunstenaar zelf te herkennen is. Praten ze over de Kaäba die tussen hen op tafel staat of is het kunst?. De kunstenaar neemt hun plaats in.

Het zwarte vierkant van Malevich is nooit ver weg in de tentoonstelling. Het is en blijft een blijvende uitnodiging om de verborgen ruimte van zwart verder te verkennen.

Open:  vrijdag, zaterdag & zondag, 14 - 18 uur
ook te bezoeken buiten deze uren, mits afspraak

Download hier de perstekst.

 

Luc Dondeyne new painting:  Black Widow, 2021, oilpaint on canvas, 80 x 90 cm

price on request, please contact the gallery

 

Ongoing:  Faculty Club Leuven ontvangt galerie Transit Mechelen tot 31.12.2021

Galerie Transit toont op permanente basis kunstwerken in Faculty Club Leuven. Alle ruimtes zijn er te bezoeken in de mate dat er geen vergadering of event in plaatsvindt, en in het restaurant Cum Laude als er geen gasten zijn.  Catalogus gratis beschikbaar

Galerie Transit presents contemporary art in Faculty Club Leuven, free catalogue available

Met kunstwerken van | with works by:  Virginie Bailly, Karel Breugelmans, Johan Creten, Luc Dondeyne,
Wouter Feyaerts, Thomas Huber, Mehdi-Georges Lahlou, Allart Lakke, Jörg Madlener, Thomas Raat en Jenny Watson.

Click here for a selection of works with prices

Mehdi-Georges Lahlou & Karel Breugelmans

Virginie Bailly

Luc Dondeyne

Jenny Watson

Jorg Madlener

Thomas Raat

Thomas Huber


 

 

More in Mechelen

PLEASE CHECK THE CONCERNING WEBPAGES

TO FIND OUT IF THE EXHIBITION IS OPEN OR NOT!

 

1. DE GARAGE

http://www.cultuurcentrummechelen.be/tentoonstellingen

 

2. CC MECHELEN

http://www.cultuurcentrummechelen.be/tentoonstellingen

 

3. HET PREDIKHEREN

http://www.cultuurcentrummechelen.be/tentoonstellingen

 

4. HOF VAN BUSLEYDEN

https://www.hofvanbusleyden.be

 

5. ACADEMIE MECHELEN

http://www.academiemechelen.be/activiteiten/tentoonstellingen

 

6. NONA

https://nona.be/nl

 

7. HET KUNSTUUR

https://hetkunstuur.com

 

KUNST AAN ZET

https://www.kunstaanzet.be

 

 


Galerie Transit's openingsuren zijn vrijdag, zaterdag en zondag 14 - 18 uur. In juli en augustus enkel na afspraak.
Transit gallery opening hours are Friday, Saturday & Sunday 2 - 6 pm. In July and August only by appointment.


ENG
Transit was founded in 1988 in Leuven, Belgium by Dirk Vanhecke and Bert de Leenheer. The gallery moved to Mechelen in 1998.
Transit exhibits and promotes contemporary art.
The gallery is housed in an art déco building (1934) where art works are shown in an informal context.
Transit believes that every way of expression that an artist chooses can be a valid way, therefore different ways of expression (painting, drawing, photography, performance, sculpture, installation, video, audio, concept, ...) can find their place in the gallery and in the office that also serves as permanent exhibition space.

NL
Transit werd opgericht in Leuven in 1988 door Dirk Vanhecke en Bert de Leenheer. In 1998 verhuisde de galerie naar Mechelen.
Transit toont en promoot internationale aktuele kunst en organiseert tweemaandelijks nieuwe tentoonstellingen.
De galerie is deel van een art deco gebouw uit 1934.
In deze woning én in de tuin kan de bezoeker permanent verschillende werken ontdekken van de kunstenaars die sedert 1988 in Transit exposeerden.

 

OurGPS-location: lat/long 51.025214526099965  |  4.488365650177002

 

Transit thanks

CORSENDONK

 

 

 

Allart Lakke Kokopilau Allart Lakke over Kokopelli